دهان پنجره ، از مژده ی سحر پر بود

که ای به خواب فرورفته

نقاب مندرس خویش را ز چهره برانداز

و آن نماز رها کرده را دوباره بیاغاز

سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد

من از غروب به سوی سپیده می راندم

و با صدای خروسان ، نماز می خواندم