به بام شهر ، رها می کرد

نسیم ظهر خزان ، آرام

چو بال مرغ صدا می کرد

هوا ، سرود کلاغان را

به زیر ابر مسین ، خورشید

سر از ملال ، به بالین داشت

ز نور مفرغی اش ، آفاق