نرگسی بودم که نقش خویش را بر آب می بیند

کز جوانی هر چه در یاد است ، ویران گردد از بنیاد

با چنین اندیشه ، چینی بر جبین خویش افزودم

آه ، شاید در ضمیر صاف آیینه

یا کهنسالی که تمثال عزیز نوجوانی را

واژگون در قاب می بیند

ناگهان در برکه ی شفاف آیینه