با چنگ زهره ، زمزمه آغاز می کنم

آتش گرفته است افق در قفای من

وز سالیان سوخته دودی است در سرم

پیرانه سر ، به یاد جوانی ، میان بزم

اما گشوده نیست زبان سخنورم

وین آرزو مراست که بعد از هزار سال

نقاش روزگار به رغم گذشته ها