اما گشوده نیست زبان سخنورم

وز سالیان سوخته دودی است در سرم

پیرانه سر ، به یاد جوانی ، میان بزم

با چنگ زهره ، زمزمه آغاز می کنم

وین آرزو مراست که بعد از هزار سال

نقاش روزگار به رغم گذشته ها

اینده ای به کام دل من رقم زند