من رفته و اینده را یک سر تهی دیدم

جایی که آبادش توانم گفت ، پیدا نیست

آن خانه های کوچک طفلانه در هم ریخت

وان کاخ پندار جوانی از میان برخاست

نک برون را چون درون ویرانه می بینم

هر چند می دانم که هنگام تماشا نیست

با خویش می گویم که ای آواره تر از باد