خار خشکم که ز باران بهاران دورم

تا ز دیدار تو ای آرزوی جان دورم

گرچه تا مرز جنون رفته ام از خویش برون

باز صد مرحله از منزل جانان دورم

چون سبو دست به سر زنم می زنم از غم که چرا