چون سبو دست به سر زنم می زنم از غم که چرا

خار خشکم که ز باران بهاران دورم

گرچه تا مرز جنون رفته ام از خویش برون

باز صد مرحله از منزل جانان دورم

جام بوسیدش و من زان لب خندان دورم

همچو شبنم دلم آیینه صد جلوه اوست

گرچه زان چشمه ی خورشید درخشان دورم