گرچه زان چشمه ی خورشید درخشان دورم

چون سبو دست به سر زنم می زنم از غم که چرا

جام بوسیدش و من زان لب خندان دورم

همچو شبنم دلم آیینه صد جلوه اوست

خضر راه من سرگشته شو ای عشق که من

می روم راه و ز پایان بیابان دورم

کی سر خویشتنم باشد و سامان خرد