خضر راه من سرگشته شو ای عشق که من

جام بوسیدش و من زان لب خندان دورم

همچو شبنم دلم آیینه صد جلوه اوست

گرچه زان چشمه ی خورشید درخشان دورم

می روم راه و ز پایان بیابان دورم

کی سر خویشتنم باشد و سامان خرد

من که در راه جنون از سر و سامان دورم