نازم بدان نگاه که او با اشاره ای

هنگام رفتنش نگهم رنگ نم گرفت

یک عمر گشتم از پی آن عمر جاودان

گشت زمانه عمر مرا دم به دم گرفت

نام مرا ز دفتر هستی قلم گرفت

من با که گویم این غم بسیار کو مرا

در خیل کشتگان رخش دست کم گرفت