نیست رامت این سمند توسن و نمی رود

تا رسی که سر بر آستانه آوری

شب ز نیمه رفت و صبح بر دریچه می دمد

بی خبر دگر چرا فسانه آوری

صدا گر که تازیانه آوری

شاخه رمیده آن گل سپید

ناروا سپرده بر گذار کوچه ها