هیچ کس چشمه جوشنده به چیزی نگرفت

رخ آفته علف ها را شست

بوسه زد زلف گل وحشی را

دل خاموش چمن را کاوید

صورت هیچ کسی در دل او سایه نزد

بر لبانش چه سخن ها که کس آن را نشنید

بر جبینش چه شکن ها که کس آن را نزدود