کو نگنجد به میان چون به میان می آید

خوشتر از جان چه بود جان برود باک مدار

غم رفتن چه خوری چون به از آن می آید

هر کسی در عجبی و عجب من اینست

بس کنم گر چه که رمزست بیانش نکنم

خود بیان را چه کنیم جان بیان می آید