غم رفتن چه خوری چون به از آن می آید

برهیدیت از این عالم قحطی که در او

از برای دو سه نان زخم سنان می آید

خوشتر از جان چه بود جان برود باک مدار

هر کسی در عجبی و عجب من اینست

کو نگنجد به میان چون به میان می آید

بس کنم گر چه که رمزست بیانش نکنم