برهیدیت از این عالم قحطی که در او

وز سوی بحر چنین موج گمان می آید

چشم اقبال به اقبال شما مخمورست

این دلیلست که از عین عیان می آید

از برای دو سه نان زخم سنان می آید

خوشتر از جان چه بود جان برود باک مدار

غم رفتن چه خوری چون به از آن می آید