از برای دو سه نان زخم سنان می آید

چشم اقبال به اقبال شما مخمورست

این دلیلست که از عین عیان می آید

برهیدیت از این عالم قحطی که در او

خوشتر از جان چه بود جان برود باک مدار

غم رفتن چه خوری چون به از آن می آید

هر کسی در عجبی و عجب من اینست