هر کسی در عجبی و عجب من اینست

از برای دو سه نان زخم سنان می آید

خوشتر از جان چه بود جان برود باک مدار

غم رفتن چه خوری چون به از آن می آید

کو نگنجد به میان چون به میان می آید

بس کنم گر چه که رمزست بیانش نکنم

خود بیان را چه کنیم جان بیان می آید