بس کنم گر چه که رمزست بیانش نکنم

غم رفتن چه خوری چون به از آن می آید

هر کسی در عجبی و عجب من اینست

کو نگنجد به میان چون به میان می آید

خود بیان را چه کنیم جان بیان می آید