با چشم خسته دیدم گل می رمد ز قالی

جانم کپک زد از غم نانم به گریه آمد

فریاد یک معما آمد ازین حوالی

دیوار سرد خانه روزن ندارد اما

در آفتاب یادت پهنای یک کویرم

تا در سرم بسوزد اندیشه های کالی

افسوس رفته ها را می نوشم از خیالم