تا در سرم بسوزد اندیشه های کالی

دیوار سرد خانه روزن ندارد اما

با چشم خسته دیدم گل می رمد ز قالی

در آفتاب یادت پهنای یک کویرم

افسوس رفته ها را می نوشم از خیالم

در آرزوی مردن می گیردم خیالی

گفتم اگر بیایی انبوهی از سوالم