افسوس رفته ها را می نوشم از خیالم

با چشم خسته دیدم گل می رمد ز قالی

در آفتاب یادت پهنای یک کویرم

تا در سرم بسوزد اندیشه های کالی

در آرزوی مردن می گیردم خیالی

گفتم اگر بیایی انبوهی از سوالم

دلمرده را بگیرد سودای بی سوالی