بود هر دم چو بوقلمون ترا اطوار گوناگون

ز بهر دانه ای دون نمودی ترک خرمنها

تو طاوس شهی اما به چرمی دوخته از جرم

چوبینی خویش ازآنروزن کزآن برگیری ارزنها

گهی انسی و گاهی جان گهی بت گه برهمنها

صبا بلغ الی سلمی من الماسور تسلیما

بگو تا چند یا تنها نشیند تن زند تنها