حیف ستکه بر خاک نهی آن کف پارا

ای دوست مرا نم ز در خویش خدا را

کز پیش نرانند شهان خیل گدارا

باز آی که تا فرش کنم دیده براهت

از دست مده باده که این صیقل ارواح

بزداید از آیینه ی دل، زنگ ریا را

زاهد تو و «رب» ارنی؟ این چه تمناست