شاهین کندت رنگین، چنگال عقابی را

یکباره پریشان کرد، مارا، چو پریشان کرد

بر روی مه آسایش، زلفین سحابی را

از قهقه ی بیجاست ای کبک دری، کز خون

رو دست بشوی از تن، ز آن پیش که خود سازد

سیلاب فنا ویران، این کاخ ترابی را

ای خواجه یکی گردد، خود بحر و حباب آخر