ای خواجه یکی گردد، خود بحر و حباب آخر

شاهین کندت رنگین، چنگال عقابی را

رو دست بشوی از تن، ز آن پیش که خود سازد

سیلاب فنا ویران، این کاخ ترابی را

در بحر چه بسیاری، این شکل حبابی را؟

آهم بفلک بر شد از جور رقیب امشب

تا خود چه اثر باشد، این تیر شهابی را