سیلاب فنا ویران، این کاخ ترابی را

از قهقه ی بیجاست ای کبک دری، کز خون

شاهین کندت رنگین، چنگال عقابی را

رو دست بشوی از تن، ز آن پیش که خود سازد

ای خواجه یکی گردد، خود بحر و حباب آخر

در بحر چه بسیاری، این شکل حبابی را؟

آهم بفلک بر شد از جور رقیب امشب