آنکه سر باخت بصحرای هوس میداند

تا نشویید بمی دفتر دانایی را

نتوان پای زدن عالم رسوایی را

که چه سود است بسر، این سر سودایی را

سرنوشت ازلی بود که داغ غم عشق

جای دادند بدل، لاله ی صحرایی را