باده افروز، که خورشید می عقل فروز

مخزن گنج نهان، سینه ی ویرانه ی ماست

مشعل خور که فروزان شده بر صحن سپهر

پرتوی از مه رخساره ی جانانه ی ماست

هر سحر جلوه گر از مشرق پیمانه ی ماست

برو ای زاهد افسرده گه در محفل دوست

ما چو شمعیم و خلایق همه پروانه ی ماست