ما چو شمعیم و خلایق همه پروانه ی ماست

باده افروز، که خورشید می عقل فروز

هر سحر جلوه گر از مشرق پیمانه ی ماست

برو ای زاهد افسرده گه در محفل دوست

ما و تسبیح شمردن ز کجا تا بکجا

زلف پرچین بتان، سبحه ی صددانه ی ماست

اندرین ارض و سماوات نگنجد وحدت