برو ای زاهد افسرده گه در محفل دوست

پرتوی از مه رخساره ی جانانه ی ماست

باده افروز، که خورشید می عقل فروز

هر سحر جلوه گر از مشرق پیمانه ی ماست

ما چو شمعیم و خلایق همه پروانه ی ماست

ما و تسبیح شمردن ز کجا تا بکجا

زلف پرچین بتان، سبحه ی صددانه ی ماست