زلف پرچین بتان، سبحه ی صددانه ی ماست

برو ای زاهد افسرده گه در محفل دوست

ما چو شمعیم و خلایق همه پروانه ی ماست

ما و تسبیح شمردن ز کجا تا بکجا

اندرین ارض و سماوات نگنجد وحدت

قلب تو عرش من ست و دل تو خانه ی ماست