زاهد سوی میخانه شو و صومعه بگذار

چون خضر و سکندر ز پی آب بقا رفت

تا لب بنهد بر لب بلقیس و سلیمان

هدهد چو صبا بیخبر از او به سبا رفت

تا خلق نگویند که از روی ریا رفت

می خوردن ما روز ازل خود بنوشتند

هان بر قلم صنع، مپندار خطا رفت