هدهد چو صبا بیخبر از او به سبا رفت

بودش لب لعل تو تمنا گه حیوان

چون خضر و سکندر ز پی آب بقا رفت

تا لب بنهد بر لب بلقیس و سلیمان

زاهد سوی میخانه شو و صومعه بگذار

تا خلق نگویند که از روی ریا رفت

می خوردن ما روز ازل خود بنوشتند