تا خلق نگویند که از روی ریا رفت

تا لب بنهد بر لب بلقیس و سلیمان

هدهد چو صبا بیخبر از او به سبا رفت

زاهد سوی میخانه شو و صومعه بگذار

می خوردن ما روز ازل خود بنوشتند

هان بر قلم صنع، مپندار خطا رفت

مجنون صفت ارشد بسر کوی خرابات