می خوردن ما روز ازل خود بنوشتند

هدهد چو صبا بیخبر از او به سبا رفت

زاهد سوی میخانه شو و صومعه بگذار

تا خلق نگویند که از روی ریا رفت

هان بر قلم صنع، مپندار خطا رفت

مجنون صفت ارشد بسر کوی خرابات

وحدت بگمانم که هم از راه دعا رفت