آن کرم خانه اش آباد، که آبادم کرد

روی شیرن صفتان در نظر آراست مرا

ریخت طرح هوس اندر سرو، فرهادم کرد

عاقبت بیخ و بن هستی ما کرد خراب

رفت بر باد فنا گرد وجودم آخر

دیدی ای دوست که سودای تو بر بادم کرد

بسکه فرهاد صفت ناله و فریاد زدم