بود تا نرگس مست تو مستور

نهد گر بر سر دار فنا پا

اناالحق میسراید همچو منصور

ز میخواران نیارد کس نشانی

چنان از باده ی عشق تو مستم

که از مامست گردد آب انگور

گرفتار کمند زلف جانان