بی ترک خواب راحت و بی نیش خار عشق

فارغ شود ز درد سر عقل، فلسفی

یک جرعه گر کشد ز می خوشگوار عشق

در دا من مراد نبینی گل مراد

ای فرخ آن سری که زنندش به تیغ یار

وی خرم آن تنی که کشندش بدار عشق

روزی ندیده تا بکنون چشم روزگار