روزی ندیده تا بکنون چشم روزگار

بی ترک خواب راحت و بی نیش خار عشق

ای فرخ آن سری که زنندش به تیغ یار

وی خرم آن تنی که کشندش بدار عشق

از دور روزگار به از روزگار عشق

آندم مس وجود تو زرمی شود که تن

در بوته ی فراق گدازد بنار عشق