رو بهرجا که نمودم ز طلبکاری دل

دیده را زانسبب ای دل که بجان دارم دوست

بود آیا که شب هجر کند یاری دل

دل ندیدم مگر اندر سر زلفین نگار

وحدتا بسکه کند مویه و زاری دل زار

مردمان را همه زارست دل از زاری دل