تا در چمن حسن گل روی تو بشکفت

ما را نتوان یافت که بیرون ز قطاریم

تا باد بهم بر زند آن زلف پریشان

آشفته و سرگشته و بی صبر و قراریم

شوریده و شیدا و پریشان چو هزاریم

چون در نظر دوست عزیزیم غمی نیست

هرچند که در چشم خلایق همه خواریم