خاکبوس قدمت نیست سرانداز دگر

به تماشای خود از آینه رو گردانم

در نگر همتم از چشم نظر باز دگر

جز من ای عشق بلند آمده درگاه هنوز

خالی ام همچو نی از ناله دم گرم تو کو؟

تا به لب آیدم از پرده ی دل راز دگر

جز به جبران زمینگیری خود چرخ نگشت