آیینه و من هر دو مانوسیم لیکن

بر شانه های بید من سر می گذارد

چونان انارم میوه ی پاییزی غم

دستان دلتنگی دلم را می فشارد

چشمت مرا حیران تر از او می شمارد

نقشی نمی بندد خیالم جز تو ای عشق

دنیای من رویای شیرینی ندارد