سپیده وار شکیبم شمرده دم زدن است

شمیم شرم تو رخصت نداد چیدن را

به جرم آینه بودن-ستاره ی چشمت

نداده است به من,بخت آرمیدن را

به پرسه گاه تنت,یک نفس کشیدن را

تویی که میگذری,کوچه دیدنی شده است

هزار پنجره ام لحظه های دیدن را