از عرش می ستاند بر فرش می فشاند

پیمانه ایست این جان پیمانه این چه داند

از پاک می پذیرد در خاک می رساند

در عشق بی قرارش بنمودنست کارش

باری نبود آگه زین سو که می رساند

ای کاش آگهستی زان سو که می ستاند

خاک از نثار جان ها تابان شده چو کان ها