چه شب ها تا سحر عریان، به سوز فقر لرزیدم

نمی دانی! چه می دانی، که آخر چیست منظورم

تن من لاشه فقر است و من زندانی زورم

کجا می خواستم مردن!؟ حقیقت کرد مجبورم

چه ساعت ها که سرگردان، به ساز مرگ رقصیدم

از این دوران آفت زا، چه آفت ها که من دیدم

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان