فتادم در شب ظلمت، به قعر خاک، پوسیدم

از این دوران آفت زا، چه آفت ها که من دیدم

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

ز بس که با لب محنت، زمین فقر بوسیدم

کنون کز خاک غم پر گشته این صد پاره دامانم

چه می پرسی که چون مردم؟ چه سان پاشیده شد جانم؟