تو می دانی آخر، چرا بی محابا

مبادا که حاشا نمایی به خجلت

که پروردگار لتی استخوانی

خداوندگارا!

سیه پرده شم رو را ندیدم

مرا ز آسمان تو باکی نباشد

که خون زمین می طپد در وریدم