بوسه به او رسد که رخش همچو زر بود

بستان خوشست لیک چو گلزار بر دهد

خورشید دیگریست که فرمان و حکم او

خورشید را برای مصالح سفر دهد

او را نمی رسد که رود مال و زر دهد

بنگر به طوطیان که پر و بال می زنند

سوی شکرلبی که به ایشان شکر دهد